సంగతులూ,సందర్భాలూ….

సెప్టెంబర్ 8, 2020

భరతవర్షే, భరతఖండే…కృష్ణాగోదావరీ మధ్యప్రదేశే

Filed under: Uncategorized — Sriram @ 3:26 సా.

భరతవర్షే, భరతఖండే అని సంకల్పం చెప్పించిన పెద్దలు నా విధేయతలు ఎక్కడ ఉండాలో చెప్పనే చెప్పారు. ఐతే అక్కడితో ఆగకుండా శ్రీశైలస్య ఈశాన్య దిగ్భాగే కృష్ణాగోదావరీ మధ్యప్రదేశే అని కూడా చెప్పుకోమన్నారు.

అందుచేత భారతీయుడినైనందుకు ఎంత గర్వ పడతానో, తెలుగువాడిగా పుట్టినందుకు అంతగా సంతోషపడతాను.

అంతమాత్రం చేత నా భాషనే భారతీయులందరూ మాట్లాడాలనుకోను. ఎవరి స్థానిక సంస్కృతులు వాళ్ళవి. అవి ఒకరివొకరు గౌరవించుకోవలసిందే. పిల్లలకి ఆంజనేయ దండకంతో పాటు హనుమాన్ చాలీసా కూడా నేర్పడం నాకు ఎంతో ఆనందం.

ఇటువంటి భావనల వల్లే మన సమైక్యత వర్ధిల్లింది. ఉదాహరణకి తరతరాలుగా తెలుగునేలకీ వారణాశికీ ధృఢమైనబంధం ఉంది. అప్పటికి నేటి హిందీ భాషలేదు. సంస్కృతమే ఈ బంధాన్ని కట్టి నిల్పింది. ఎందుకంటే సంస్కృతం కేవలం భాషకాదు, అది మనందరి ఉమ్మడి వారసత్వం.

ఆ వారసత్వ భావనలేనప్పుడు, ఏదైనా పరాయిదానికిందే అనిపిస్తుంది. హిందీతో వచ్చిన చిక్కు ఇదే. ఐతే ఆంగ్లం ఎందుకు నేర్చుకుంటున్నారన్నది ప్రశ్న. నాకనిపించేది ఏమిటంటే ఆంగ్ల భాష తన విలువని విద్యా, వైజ్ఞానిక,వాణిజ్యపరంగా పెంచుకుంది కనక. ప్రత్యేకించి ప్రస్తుత ప్రపంచాన్ని శాసిస్తున్న అమెరికా వారు మాట్లాడే భాష కనుక. దాని వల్ల ప్రజలకి లౌకిక ప్రయోజనాలు కళ్ళముందే కనపడుతున్నాయి కనుక.

హిందీ భాష నేర్చుకోవడంవల్ల ఇటువంటి ప్రయోజనాలేవీ లేవు. లౌకిక ప్రయోజనాలు పక్కనపెట్టి చూసినా, సాంస్కృతికంగా కూడా దానికి ఎక్కువ విలువ కనపడదు. తెలుగు వంటి కావ్య సంపద, వారసత్వం దానికి లేదు. ఈ భాష మనుగడ మొదలయ్యే రెండు మూడు శతాబ్దాలైందేమో అంతే. అందుచేత బలవంతంగా ప్రజలకి ఎక్కించాల్సిందే. ఇంగ్లీషు ఉపాధ్యాయుడి గా పనిచేసే మా నాన్నగారు, మా చిన్నతనంలో హిందీ ప్రాధమిక, మధ్యమ పరీక్షలు వ్రాసారు – ఒక ఇంక్రిమెంటు కలుపుతారని. అది గుర్తొస్తుంది నాకు.

అందుచేత అనవసరపు హిందీ గొడవలలో కాలం వృధా చేయకుండా, ఆ వనరులన్నీ సంస్కృతానికి పూర్వ వైభవం తేవడానికి ఉపయోగిస్తే చాలా ప్రయోజనం ఉంటుంది. సంస్కృతభారతి లాంటి సంస్థలు సాధిస్తున్న అధ్భుతాలు చూస్తే నాకు ఇది సాధ్యమే అనిపిస్తుంది. భారతదేశపు సత్తాని విశ్వవీధిలో చాటగలిగే సత్తా సంస్కృతానికి మాత్రమే ఉంది.

ఇంకొక్క విషయం గురించి వ్రాస్తాను. హిందీని ప్రోత్సహించడం వల్ల తెలుగు భాషకి ఏమి నష్టం అన్న ప్రశ్న. మామూలుగా ఐతే ఏమీ నష్టంలేదు. కానీ ప్రస్తుత పరిస్థితిలో ఆంగ్ల భాషా బోధనని ఆపే, నిరుత్సాహపరిచే పరిస్థితి లేదు. అందుచేత దానికి సమాన స్థాయిని ఇస్తేనే మాతృభాషలకి మనుగడ సాధ్యం. వేరే ఏ భాష ఐనా మాతృభాష తర్వాతి స్థానంలోనే ఉండాలి. ఆ రకంగా కేంద్ర ప్రభుత్వపు విధానాలుంటే రాష్ట్రాలు కూడా అనుసరిస్తాయి. లేకపోతే కూలీలుగా మారుతున్న తెలుగు ఆచార్యుల కధలు మనం ఇంకా ఇంకా చూడవలసి వస్తుంది. మహామహులైన ఎస్వీ జోగారావు గారి దగ్గర శిష్యురాలిగా పీహెచ్డీ పుచ్చుకున్న మా చిన్న అమ్మమ్మ గారు ఒక ఎయిడెడ్ కాలేజీలో కూలిపనులకి లభించే దానికన్నా తక్కువ వేతనానికి పనిచేసి పదవీ విరమణ చేయడం మా కుటుంబంలో నాకు అనుభవమే. ఇటువంటి పరిస్థితికి కారణం స్థానికభాషల పురోగతికీ, సంరక్షణకీ ఉపయోగపడేలా ప్రభుత్వ విధానాలు లేకపోవడమే. సెంట్రల్ బోర్డుని అనుసరిస్తున్న పాఠశాలలు పెరుగుతున్న ఈ రోజుల్లో ప్రభుత్వ విధానాలు దీనికి సహాయపడట్లేదు. మాతృభాషల గురించి ఈ సెంట్రల్ బోర్డు వారికి ఏమీ పట్టదు (వీట్లలో కేంద్రీయ విద్యాలయాలది ఇంకా విపరీత ధోరణి. ఢిల్లీలో వర్షం పడితే వీళ్ళిక్కడ గొడుగులెత్తుతూ ఉంటారు).

చెప్పొచ్చేదేమిటంటే హిందీ నేర్పే ముందు పిల్లలు మాతృభాషని నేర్చుకునేలా చెయ్యడం ముఖ్యం అని. దేశ సాంస్కృతిక సమైక్యతకోసం సంస్కృతభాష మీద దృష్టి పెట్టమనీను.

ఫిబ్రవరి 25, 2020

తెనాలి రాముడి దేవీ ఉపాసన

పూర్వకవులలో అమ్మవారి సాక్షాత్కారం పొందినట్టుగా మనం చెప్పుకునేవాళ్ళు ఇద్దరున్నారు. ఇద్దరూ చాలా పేరు పొందినవాళ్ళే. ఒకరు సంసృతకవి కాళిదాసు కాగా ఇంకొకరు మన తెనాలి రాముడు.

వీళ్ళిద్దరూ రచించిన గ్రంధాలేవీ అమ్మవారికి సంబంధించినవి కావు. కానీ కాళిదాసు పేరువల్ల, రచించిన శ్యామలాదండకం, అశ్వధాటి, లఘుస్తుతి వంటివాటివల్ల ఆయన దేవీ ఉపాసకుడని మనకు కొన్ని ఆధారాలు కనపడుతున్నాయి. మరి తెనాలివారి సంగతి? ఈయన శైవుడా, వైష్ణవుడా – రామకృష్ణుడా లేక రామలింగడా అని కొంత చర్చ జరిగింది కానీ దేవీ ఉపాసన గురించిన విషయాలు ఎవరూ చర్చించినట్టులేదు. ఐతే అమ్మవారు కనిపించి పాలగిన్నా పెరుగుగిన్నా అని అడగడం, ఈయన రెండూ కలుపుకు తాగెయ్యడం కట్టుకధేనా? కధ సంగతి పక్కన పెట్టినా, అసలు ఈయన దేవీ ఉపాసకుడా కనీసం? చిన్న పరిశోధన చేద్దాం.

తెనాలి రాముడి కవిత్వం,పాండిత్యం ఎంత గొప్పవైనా ఆయన హాస్యచతురత ఇంకా ఎంత గొప్పదంటే, ఇన్ని వందల సంవత్సరాల తర్వాతకూడా ఆయన హాస్యమే ప్రజలని ఆకర్షిస్తూ ఉంది. అమ్మవారే వికటకవిగా దీవించారని చెప్పడానికి ఇంతకన్నా ఏమి ఋజువుకావాలి?

ఐతే తెనాలి రాముని కవిత్వం, ఆయన రాసిన పాండురంగమహత్యం కొద్దిగా పరిశీలిస్తే ఆయన అద్వైతుడని వెంటనే తెలుస్తుంది. కావ్యారంభంలో లక్ష్మీ నారాయణులతో పాటు, శివపార్వతులని కూడా స్తుతించాడు. పైగా ఈయన ఎంత స్థితప్రజ్ఞుడంటే ప్రార్ధన కూడా, తనకోసం, తనకావ్యం కోసం చెయ్యలేదు. కృతి ఇచ్చిన విరూరు వేదాద్రి మంత్రి కోసం చేసాడు. ఈ వేదాద్రిగారు ఎవరయ్యా అంటే ఒక వ్రాయసకాడు. అంటే గ్రంధాలని తాటియాకుల మీద వ్రాసే పని చేసేవాడు. ఒక కృతిని అంకితం ఇవ్వడానికి ఇంతకన్నా అర్హుడు ఎవరుంటారు? ఐతే ప్రజలకి ఇందులో కూడా హాస్యమే కనపడింది. రాసేవాడికి అంకితం ఇస్తే ఆయనే బోలెడు ప్రతులు రాసిపెడతాడు కదా అని తెనాలి రాముడి ఆలోచన అన్నారు.

విషయానికి వస్తే, తెనాలి రాముడి దేవీ ఉపాసన గురించిన ఆధారం పాండురంగమహత్యం మొదటలోనే కనిపిస్తుంది. నాల్గవ పద్యం, ఈయన చేసిన సరస్వతీ ప్రార్ధన:

కద్రూజాంగదు తోడబుట్టువు శరత్కాదంబినీ చంద్రికా
జిద్రూపాంచిత పద్మగర్భ ముఖ రాజీవావళీహంసి వ
ర్ణద్రాక్షాఫలకీరి శారద కృపన్ రామానుజామాత్యు వే
దాద్రిస్వామికి నిచ్చు నిచ్చలును విద్యాబుద్ధివాక్సిద్షులన్!

తెనాలి రాముని కవిత్వంలో ఉన్న విశిష్టత మొత్తం ఈ పద్యంలొ చూడచ్చు. ఆయన వాడే ఉపమానాలు, ప్రయోగాలు చాల విశిష్టంగా ఉంటాయి. ఇక్కడ చూడండి శివుడిని కద్రూజాంగదుడు అన్నాడు – కద్రువ పిల్లలు నాగులు, అవి అంగదములుగా అంటే ఆభరణాలుగా గలవాడు, శివుడు.

సరే పద్యానికి సారం ఏమిటంటే వేదాద్రి మంత్రికి శారదా దేవి విద్య, బుద్ధి, వాక్సిద్ధి ప్రసాదించుగాక అని. ఐతే ఇదేదో అల్లాటప్పా దీవెన పద్యం కాదు. శారదా స్వరూపాలలో
విద్యనిచ్చేది – సరస్వతీ దేవి
బుద్ధిని ప్రచోదనం చేసేది – గాయత్రీ దేవి
మాటకి సిద్ధి ఇచ్చేది – మంత్ర స్వరూపిణి శ్యామలా దేవి

ఈ ముగ్గురి తత్వాలని ఎలా చూపించాడో చూడండి. భాగవతం ప్రకారం బ్రహ్మగారు సృష్టి మొదలుపెట్టినప్పుడు నుదుటినుంచి రుద్రుడు పుట్టాడు, ఆ తర్వాత మనసు నుంచి సరస్వతీ దేవి పుట్టింది. అందుకే శివుడి తోబుట్టువు సరస్వతి గనుక, మొదటి పాదంలో అది గుర్తు చేసాడు. ఆవిడ శుద్ధమైన విద్యా/జ్ఞాన స్వరూపం గనక తెల్లని శరత్కాల మేఘాలతో పోలిక.

ఇంక రెండవపాదంలో పద్మగర్భ ముఖ రాజీవావళీ హంసి – బ్రహ్మగారి ముఖాలనే పద్మాలలో తిరిగే హంస అన్నాడు. బ్రహ్మగారి 4 ముఖాల నుంచి 4 వేదాలు పుట్టాయి కదా. ఆ వేదాలలో తిరిగే హంస గాయత్రీ శక్తి. బుద్ధిని ప్రచోదనం చేసేది ఈవిడే.

ఇక మూడవపాదంలో చెప్పినది, వర్ణద్రాక్షాఫలకీరి – అక్షరాలనే ద్రాక్ష పళ్ళని మెక్కే చిలుక(ఎంత ఆగుదామన్నా హాస్యప్రియత్వం దాగదు). అమంత్రమక్షరం నాస్తి అనికదా. అంటే అక్షరాలన్నీ మంత్రములే. పైగా ద్రాక్షపళ్ళతో పోలిక అంటే బీజములు/గింజలు ఉన్నవి బీజాక్షరాలకి సూచన కదా. గుత్తులుగా ఉండేవి, అంటే బీజాక్షరాల గుత్తులు – మంత్రాలు. ఆ మంత్రాలతో నిండిన స్వరూపమే శ్యామలాదేవి. పైగా చిలుక – ఈవిడకి సంకేతమే. శుకశ్యామల అని ఒక స్వరూపం కూడా ఉంది.

దీనిని బట్టి చూస్తే తెనాలి రామునికి శ్యామలా ఉపాసనా విషయాలమీద పరిజ్ఞానం ఎంత ఉందో తెలుస్తోంది. ఈయన పద్యాలలో చిలుకని ఎన్నిసార్లు ప్రస్తావిస్తారంటే తప్పక శుకశ్యామలా ఉపాసకుడేమో అనిపిస్తుంది. పార్వతీ ప్రార్ధన, పరమేశ్వర ప్రార్ధన కూడ మంత్రశాస్త్ర పరిజ్ఞానాన్ని చూపిస్తూ ఉంటాయి. వాటి గురించి ఇంకోసారి.

ఇంకొక విషయం ఏమిటంటే, తెనాలి రాముడు రచించిన ఉద్భటాచార్య చరిత్ర అనే గ్రంధాన్ని యూరె దేచనమంత్రికి అంకితం ఇచ్చాడు. దేచనమంత్రి గొప్ప పండితుడు. శంకరాచార్యుల సౌందర్యలహరికి అధికారికమైన వ్యాఖ్యానం రాసిన లొల్ల లక్ష్మీధర పండితుడి శిష్యుడు. ఇలాంటి వారితో సాహచర్యం ఉన్న తెనాలి రాముడికి దేవీ ఉపాసనా రహస్యాలు తెలవడం విచిత్రమేమీ కాదు కదా.

మన కవుల ప్రజ్ఞా పాటవాలు ఎంతగొప్పవో ఇలాంటి ఒక్క పద్యం చూస్తే తెలుస్తుంది. ప్రయత్నించి అర్ధం చేసుకోగలగాలి కానీ ఎంతలోతుకెళ్ళినా అంతం ఉండదు. అందుకే అవి ఆలోచనామృతాలు.

జనవరి 15, 2020

భోగిమంటలూ – భూతాపమూ !

తాతయ్యా, ఇదే నేనూ ఎప్పుడూ అనుకుంటూ ఉంటాను. అశ్విన్ చెప్పాడు చూడు. భోగి మంటలవల్ల భూతాపం పెరిగిపోతోంది.
ఓహో ఎవరీ అశ్విను?
ఇంకెవరు, క్రికెట్ ఆటగాడు, స్పిన్నర్.
ఓహో ఆటగాడా, ఆటగాళ్ళకి చదువు తక్కువరా, అందుకే ఇలాంటి విషయాల్లో వాళ్ళమాటలకి విలువివ్వకూడదు.
నీ వెటకారాలకేం కానీ, భూతాపం పెరిగిపోడం ఎంతపెద్ద సమస్య! బొత్తిగా సామాజిక బాధ్యతలేకుండా మాట్లాడకు.
అబ్బా, తమరికి ఎక్కువైపోయింది. తిండి తినడానికి వంటగేస్ తో పాటు స్విగ్గీవాడి పెట్రోలు కూడా తగలేస్తున్న రకాలు, మీరు కూడా మాట్లాడడమే!
పంచ్ డైలాగ్ కొట్టడం కాదు, పాపం చెన్నైలో వాళ్ళ ముక్కులు తెగ ఇబ్బంది పడ్డాయిట. నీదేం పోయింది.
ఒరేయ్! అసలు భూతాపం పెరగడానికి కారణమేమిటో నీకు గాని ఆ అశ్వినుడిక్కానీ తెలుసా?
ఎందుకు తెలీదు? గ్రీన్ హౌస్ గేసెస్. మనవల్లే అవి ఎక్కువైపోతున్నాయి.
కదా! ఐతే నీకు తెలీని ఒక విషయం ఏమిటంటే, ఈ ఉద్గారాలు కేవలం గత శతాబ్దన్నర కాలంగానే పెరగడం మొదలెట్టాయి. అంతకుముందు వీటి పరిమాణం స్థిరంగానే ఉండేది. గత శతాబ్దన్నరకాలంగా జరిగిన వనరుల దురుపయోగాలే దీనికి కారణం గానీ భోగిమంటలు కాదు. మా భోగిమంటలు గత కొన్ని శతాబ్దాలుగా వస్తున్న సంప్రదాయం.
ఔనా! ఈ విషయం నాకు తెలీదే! ఆగు వికీపీడుయా చూస్తాను.
ముందు నీ మొహం చూసుకో అద్దంలో. కనీసం కామన్సెన్సు వాడద్దూ కామెంట్ చేసే ముందు? కనీసం అద్దాలు దింపుకుని ఏసీ కట్టుకుని కూడా కారులో వెళ్ళలేరు ఈ సెలబ్రిటీలు, వాళ్ళుకూడా మాట్లాడడమే? ఒక్కక్కళ్ళనీ వాళ్ళింటి కరెంటుబిల్లులు చూపించమని అడగాలి కుంకల్ని.

ఇంకొక విషయం ఒరేయ్! సంప్రదాయాలు జాతికి రూపాన్నిచ్చి ఆత్మని ప్రతిష్ఠించే స్తంభాలు. ఇవే లేకపోతే జాతి నిర్వీర్యమయ్యి జనానికి నిర్వేదమే మిగులుతుంది. అవసరమయితే కొన్ని ప్రాపంచిక సుఖాలని వదులుకుని వీటిని కాపాడుకోవాలి. మనందరి బాల్యం లో ఇవే కదా మధురానుభూతులు. కూచున్న కొమ్మని నరుక్కునే ఇలాటి ఆలోచనలు ఇంకముందెప్పుడూ చెప్పకు, ఆ!

తాతయ్య

 

ఆగస్ట్ 21, 2018

Cultural Appropriation and Carnatic Music

As I was driving down the supposed express way of OMR this morning, I have observed groups of folks clad in safronish robes walking on the side road. The number of these groups kept growing and what got me curious was the fact that many of them were pushing prams full of luggage. The prams looked imported and the bags also belonged to foreign brands. A bit further ahead and I encountered a well bedecked chariot shaped vehicle parked bang on this express way with a big cross on top and a big poster of mother mary on the back. And then it occurred to me that all these folks are on a religious trek, apparantly worshipping mother mary, albeit in a very hinduish way. Obviously, this has no sanctity in their book of religion but is adopted from the way hindu sastras prescribe certain way of worship. The words cultural appropriation and inculturation flashed in my mind at that moment. My thoughts moved on to the current hot topic of carnatic musicians singing christian songs. Below is a question and answer session that ensued in my mind:

Q)Is music tied to a religion?
A)No, music is very very instinctive to many living organisms including humans and not tied to any religion.

Q)Then, is Indian music tied to a religion?
A)Even if we restrict the scope to Indian classical music, which can be broadly defined as music based on saptaswaras or notes, how can we tie that to a religion? Afterall, aren’t the seven notes supposed to be adopted out of various animal sounds? Even if we take the basis of proposition that music evolved from sAmavEda, it is difficult to tie it to a religion since a lot of sciences / shAstrAs have evolved from vEdAs and they are pretty secular at least as we know. For example, we can’t restrict AyurvEda to only hindus. It is a right of whole humanity to benefit from it and now a days even hindus are trying to spread it as much in the world as possible.

But then well, the converse is very true. Followers of hinduism have discovered the ultimate truth or parabrahmam through music and the process was called nAdOpAsana. They even saw every sound and syllable that we hear and utter as born out of the little drum wielded by Iswara and also prescribed a spiritual course through aksharArAdhana. They have channelised divine powers in to these syllables and created sacred bIjAksharAs that lead to development of a whole colossus of mantrasAstra. And no one can deny this close bond between the mantrasAstra and sanAtana dharma.

Q) So what about carnatic music?
A)Carnatic music as practiced in the current form is inseparable from the trinity of Sri Tyagaraja, Sri Muthuswamy Dikshitar and Sri Syama Sastry. Though there are numerous other composers other than these three, the compositions of these three composers form the backbone on which this tradition currently stands. Most of the other composers have followed the path shown by these three in producing their own compositions. All the three are nAdOpAsakas of highest order and have seen music as a path to liberation, the concept of which is thoroughly based on hindu religion / sanAtana dharma. Their compositions are as much about devotion as they are about music. So for someone like Tyagaraja there is no use of music or musical knowledge if it is devoid of devotion to the god.

Obviously, majority of patrons of such music are from the hindu society and they strongly believe in those concepts as espoused by these greats in their compositions. As someone recently said, most of the rasikas or patrons of carnatic music come to listen to the concerts as much for the bliss of devotion they experience as much for the sheer pleasure of listening to the music. Names of most of the sabhA’s or organizations that facilitate these concerts reflect a strong link to hindu religion as they refer to saraswathi, nArada, krishna etc. Hindu temples are a big source of support for this genre of music, as they channelize the strength of devotees to patronize this music. So there is little doubt that carnatic music as practiced in current form is very closely tied to hindu religion.

Q) So is it wrong for a carnatic musician to venture into other art forms or sing songs that are propagating other faiths like Christianity?
A) I think it should be completely left to the individual’s choice. Tyagarajaswamy was not a commercial artiste (by which I mean someone using music for commerce / earning money), But 99% of today’s musicians are. So if they see some commercial interests in pursuing such activities it is entirely up to them. Also, in current generation artistes can be multi-faceted. We are seeing folks who have expertize in carnatic as well as hip-hop. Many young mridangam artistes are also good at playing drums. So it is not fair for anyone to ask them not to showcase these talents which could be of interest to them.

Q)That brings me to the actual question, what about carnatic music patrons, sabhAs, listeners etc.? Are they wrong in trying to ban the artistes who have sung songs propagating Christian path?
A) I don’t think they are wrong. As mentioned above, many of the patrons/rasikAs and even sabhAs see a strong link between sanAtana dharma and carnatic music. It is the devotional experience that draws them close to this genre of music and they are in their own right to take offence when an artiste patronized by them is seen singing songs of other faiths, especially when the other faiths are hell bent on destroying the sanAtana dharma which is so dear to them. They are duty bound to resist such attempts and use their strength to stop such activities. There could still be some patrons and sabhas that may not want to do it, and again it is their own choice.

Q) So what can artistes do in this situation?
A) I think it is again entirely left to the individual. As a commercial artiste he/she can take a decision that suits him/her best or gives maximum commercial benefit. Like for many professionals and in many scenarios, this could be a decision involving mutually exclusive options. So one better do a good judgement and take the decision. I don’t think one can complain against patrons for not supporting him if he takes a decision that is not favourable to the patrons.

Q)There is already a complaint of carnatic artistes not having enough market and these actions may aggravate the fear of someone who may want to take up this as full time career. Art will flourish only if there are good talents pursuing it which will only happen if it is commercially viable. So what about the danger of carnatic music losing potential talents and the art becoming extinct if the artistes are expected to be faithful to hindu religion only?

A) Well, I think it is little too far to say that the art will be extinct if artists cannot involve in missionary activities. First and simple,There are many things that a carnatic artiste can do to pursue his other interests without hurting the sentiments of the art’s patrons.Second, the art has enough patrons and sabhAs that are doing a good job of supporting it.

But we cannot overemphasize that art needs patronization and patrons can influence and drive artiste behaviour that has the potential to shape the art.So there are few risks these patrons of carnatic music have to be aware of and perhaps few lessons they can learn from history. An example I can relate to this is a story I heard about a certain family of north Indian musicans (Dagars, IIRC). Few hundred years back, artistes from this family performed in front of muslim rulers and have accepted tAmbUlam (pAn/betel leaves, generally given along with some money) from these rulers. The hindu community apparantly out-casted them because of that and eventually the family was patronized by these muslim rulers and was given a muslim name.

The point here is, as far as Carnatic music is concerned, eventhough it is an exaggeration that there is a problem of lack of market, there are few genuine problems one must recognize. One is that there is a supply – demand problem. There are more artists becoming available now compared the commercial market available. The other one is about the over-dependence on Chennai based patronship.

Let us look at these issues in a little detail. The oversupply of artistes is infact a good problem to have. And we should recognize that this is as much due to technology and global availability of competent gurus as much it is due to the raised popularity of this art in last two decades after the bad phase of missing patronship it went through during 80s and 90s.

And here in we can we can find a solution to the second problem. Behind the regained popularity of carnatic music are efforts of organizations like YCMA that have worked hard to rejuvenate the art. Leading artistes of today have worked hard during that time to re-establish the popularity and market that it is enjoying today. Ofcourse, it also helped that the Indian economy and NRI community have flourished economically during this time bringing in lot of financial support.

Now is the time to expand the market to the next level, leveraging the increased supply and it can certainly grow beyond Mylapore. Especially in India, there is a big potential to take this art beyond the current size and locale. The entire South India is available for out reach and it is upto the artistes and well wishers of the art to expand the market for it. There are talented artistes already available in places like Bangalore, Mysore, Vijayawada, Vizag/Vizianagaram and Tiruvananthapuram. Currently artistes from all these places compete for slots in Chennai performances. But if Chennai sabhas and artistes can collaborate with the artistes and patrons in these places, it is entirely possible to create a mylapore in each of these places in next 2-3 decades. Instead of competing for slots in one December season in Chennai, we can have multiple seasons through out the year like a Rama navami season in Bangalore, Dasara season in Mysore and Sankranti season in Vijayawada. Ofcourse it is easier said than done and there is no established paths to follow. But it is achievable and the NRI community which is patronizing the art so well today can help take some initiative in promoting the art in their native places. We can also leverage the presence of big temples in these places and the strength of devotees around them to rally support for this initiative.

Q)OK then, last one, what about TMK?
A)Oh, he is just one of those brilliant musicians who can sing sublimely well. Rest of the stuff from him is pure noise. Use filters if you can to not miss his music or please ignore.

జూన్ 16, 2017

ఆపాతమధురం: ‘కారుణ్య’ వాణి

మంచి తెలుగు పాటల గురించి తపించే నాలాంటి వాళ్ళందరికీ మంచి ఊరట. కారుణ్య కొత్త పాటతో వచ్చాడు, పైగా తనే తయారు చేసుకొచ్చాడు. చాలా మందిలాగే నేనూ చాలా రోజులనించి ఇతని గాత్రంలో ఒక మంచి పాటకోసం చూస్తున్నాను. మంచి తెలుగుపాటకుండాల్సిన లక్షణాలు అన్నీ కలగలిపి పట్టుకొచ్చిన మిక్చర్ పొట్లం లాగా ఉందీ పాట. సినిమా సంగీతం అభ్యసించేవాళ్ళకైతే వర్క్డౌట్ ఎగ్జాంపుల్ లాంటిదనుకోండి. భారతీయ సంగీతం ఆధారంగా చేయబడినా ఇళయరాజా లాగ పాశ్చాత్య వాద్యాలని చక్కగా వాడుకున్నాడు. గాత్రానికి ముందు వెనకా వినిపించే వాద్యసంగీతం అతి మనోహరంగా అందరినీ ఆకట్టుకునేలాగ ఉంది. కష్టపడి మంచి పాటనిచ్చినందుకు కారుణ్యకి నా ధన్యవాదాలు.

గౌరీ మనోహరా, కీరవాణా లేక మరొకటా అనే అలోచనలు పక్కనపెడితే ఇది చక్కని కారుణ్య వాణి. ఈ పాట ద్వారా కారుణ్య సంగీత సాహిత్యలలో తనకున్న అభిరుచిని అందరికీ మరోసారి చాటాడు. తెలుగు యువతరానికి ఒక ఆదర్శగాయకుడిగా తన ఉనికిని చాటుకున్నాడు. ఇప్పుడైనా సినీపరిశ్రమ తనని ప్రోత్సహించాల్సిన స్థాయిలో ప్రోత్సహిస్తుందని ఆశిద్దాం.

సాహిత్యం గురించి ఇక్కడ కొంచెం – అచ్చతెలుగు సాహిత్యం, అందంగా ఉంది. ఐతే  రంధ్రాన్వేషణే కానీ, కొన్ని కొన్ని ప్రయోగాలు ఇంకా బావుండొచ్చేమో అనిపించింది:
– నిదురలోనైనా కలల వీధుల్లో విహరించ బోకే అలా: వాక్య నిర్మాణం?
– ప్రణయరాగాలు నాలో జ్వలించాయి: జ్వాలలు జలిస్తాయి, రాగాలు కాదుగా?

తెలుగు సంగీతసాహిత్యాభిమానులందరూ తప్పకుండా వినండి, ప్రోత్సహించండి.

*కొత్తవారికోసం:ఆపాతమధురం,  ఆపాతమధురం(కొనసాగింపు…),  శారదా….!,  ఆపాతమధురం – 3

 

 

 

తర్వాత పేజీ »