జీవనాధారస్వరం!

వారాంతం వచ్చిందంటే నాకు ఎక్కడలేని ఆనందం ముంచుకొస్తుంది, నిద్ర రూపంలో. పనిరోజుల్లో పడుక్కుందామన్నా ప్రశాంతత కరువే ఈ నగరంలో. పొద్దున్న ఏడు గంటలనుంచీ మొదలయ్యే చిత్ర విచిత్ర రూపాలలో ఉండే ద్విచక్ర, త్రిచక్ర, చతుశ్చక్ర వాహనాల రణగొణధ్వని ముందు విశ్వామిత్రుడి తపస్సైనా సరే భంగం కావలసిందే మరి. అందుకే నిద్ర అనే యోగసమాధిలో చిదానందపు అంచులు చూస్తూ పరవశంతో పడుక్కుని ఉన్నాను. 

 

ఇంతలో ఏదో మధురమైనా కల. నిజానికి కలో మెలకువో తెలియని స్థితి. ఏమిటో స్పష్టతలేని ఒక ఊహాతీతమైన సౌఖ్యభావన మనసుని ఊపెయ్యడంతో మెలకువవచ్చింది. “వెంకటాచల నిలయం వైకుంఠపురవాసం…” అంటూ ఎక్కడనుంచో ఒక శ్రావ్యమైన సింధుభైరవి రాగం వినిపించింది. ఇంత అందంగా నాదస్వరంతో సుప్రభాతం పాడితే దేవుడే నిద్రలేస్తాడుకదా నాకు మెలకువ రావడంలో వింతేముంది అనిపించింది.

 

ఇంక పడుక్కోబుద్ధికాలేదు. “నిదురించే తోటలోకి పాట ఒకటి వచ్చింది…” అని కూనిరాగం తీస్తూ బ్రష్షూ,పేస్టూ పట్టుకుని బాత్రూంలో దూరాను. ఇంతలో సన్నాయి శబ్దం మరింత దగ్గరైంది. పాట మారి, “నగుమోము కనలేని నాజాలి తలచి…” అంటూ ఆభేరి రాగం మొదలైంది.నా ఆనందం రెట్టింపైంది.ఇంత పొద్దున్నే ఏమిటా ఇది, కొత్తగా వెలసిన అపార్ట్మెంట్లలో ఎవరిదేనా గృహప్రవేశమేమో అనుకున్నా. ఐనా ఇలా నాదస్వరం పెట్టించి త్యాగరాజ కృతులు వాయించమనేది ఎవరు ఈరోజుల్లో అనిపించింది మళ్ళీ. కొద్ది సేపటికి “ఎంతనేర్చినా, ఎంతచూసినా….కాంతదాసులే”  అంటూ శుద్ధ ధన్యాసి రాగం వినబడింది. అప్పుడు తట్టింది నాకు డోలు వాయిద్యం లేదేమిటా అని. సాధారణంగా నాదస్వరానికి డోలు పక్కవాయిద్యం ఉంటుంది కదా మరి. ఎక్సైట్మెంట్ ఎక్కువయ్యి గబగబా షవర్ తిప్పడం మొదలుపెట్టాను. నాదస్వరం మరింత దగ్గరై ఆనంద భైరవి రాగంలో “పలుకే బంగారమాయెనా…” అంటూ భద్రాచల రామదాసు కీర్తన పలుకుతోంది.

 

ఇంక నా వల్ల కాలేదు.పొడి తువ్వాలు చుట్టుకుని బాల్కనీలోకి పరిగెట్టాను. కిందకి చూద్దును కదా నా ఆశ్చర్యానికి అంతేలేదు. సుమారు ఇరవై సంవత్సారాలుంటాయేమో, ఒక యువకుడు తన్మయత్వంతో నాదస్వరం వాయిస్తూ ఒక్కడూ రోడ్డుమీద నడచి వెళ్తున్నాడు.  మధ్యలో ప్రతీ గేటు దగ్గరా ఒక నిముషం ఆగి ఏమైనా ఇస్తే తీసుకుంటున్నాడు.

మనస్సులో ఒక్కసారి ఎన్నో ప్రశ్నలు. ఎవరితను? ఇంత అందంగా, శాస్త్రీయంగా వాయిస్తున్న ఇతనికి ఏమిటీ ఖర్మ? ఏదో పాడుతూనో, గంగిరెద్దులని తీసుకొచ్చి సన్నాయి వాయిస్తూనో భిక్షకి రావడం మనదేశంలో కొత్త కాదు. కానీ అవి వినగానే ముష్టి వాయిద్యమని మనకి తెలిసిపోతుంది. ఇంత బాగా వాయించే శక్తి వాళ్ళకుండదు. ఎప్పుడో త్యాగరాజ స్వామి కాలంలో ఊంచ వృత్తినవలంబించారని విన్నాను కానీ ఈ రోజుల్లో ఏమిటితను?ఏమి కష్టంలో ఉన్నాడో పాపం? కనుక్కుని కుదిరినంత సాయం చెయ్యాలనుకున్నాను. ఆగమని అరుద్దామంటే నాగరికత అడ్డొచ్చింది. పరుగెట్టి కిందకెళ్దామంటే ఈ అవతారంతో ఎలా వెళ్ళడం.

 

చూస్తూ ఉండలేక లోపలకొచ్చి చేతికందిన బట్టలు వేగంగా తొడగడం మొదలెట్టాను. “నిధి చాల సుఖమా…” అంటూ కల్యాణి రాగం మొదలయ్యింది ఇంతలో. సన్నాయి శబ్దం దూరమవ్వడం ప్రారంభించింది.నేను కిందకెళ్ళేప్పటికి వినిపించటం ఆగిపోయింది. ఎటు వెళ్ళాడో ఆ యువకుడు జాడకూడా లేదు. నా నిస్సహాయతకి నా మీద నాకే జాలి వేసింది. దిగాలుగా మెట్లెక్కి వాకిట్లోని న్యూస్ పేపర్ తీసుకునొచ్చి సోఫాలో కూలబడ్డాను.

 

కద్రి గోపాలనాధ్ గారి సేక్సోఫోన్, రోనూ మజుందార్ గారి వేణువాదన జుగల్బందీ కచేరీ చౌడయ్య హాలులో. ప్రవేశ రుసుము తల ఒక్కింటికీ రెండొందల యాభై రూపాయలు మాత్రమే.

ప్రకటన చూసిన నాకు అప్రయత్నంగానే ఎందుకో ఒక్కసారి ముఖంలో చిరునవ్వు మొలిచింది.